o        تعرب بعد از هجرت و شرک یکی است.

o        تعرب بعد از هجرت آن است که پیش از یادگرفتن آنچه باید بفهمد، به حالت نخستین از جهالت و نادانی و بی اعتنایی به دیانت برگردد.

o        پس از رسول خدا(ص) هجرت به سوی ائمه(ع) واحب بود برای دانستن احکام و تدین به دین خدا که اهم آن معرفت امام(ع) است و تعرب هجرت نکردن به سوی امام برای معرفت او و یاد گرفتن وظایف دینی از او و تعرب بعدالهجره عبارت بود از اعراض از امام(ع) پس از شناختنش.

o        در زمان غیبت بر دو طایفه هجرت واجب است: 1- کسانی که از مسائل و احکام دین بی خبرند و در جایی که هسند عالم دین نیست. 2- کسانی که در بلاد کفرند.

o        وجوب هجرت باقی است تا زمانی که باب توبه بسته شود و باب توبه بسته نمی‌شود مگر وقتی که آفتاب از مغرب طلوع کند.

o        هر گاه هنگام عمل احتمال خطری پیش آید، تقیه باید کرد و مانند عامه باید عمل کرد.

o        اعرابیت به خودی خود ناپسند نیست بلکه مذمت آن به سبب نداشتن ایمان و ندانستن احکام خدا است و بی بهرگی از عمل به آنها است.

o        هر مسلمانی که از تحصیل معارف دینی و یادگرفتن مسائل شرعی خودداری کند و از اجتماعات دینی که در آن حقائق و معارف و مسائل دینی یادآوری می‌شود، کناره گیری کند، در حقیقت متعرب شده.

o        حضرت صادق(ع): . . . کسی که از شما در امور دینی دانا نباشد پس او اعرابی است.

o        اعرابی کسی است که در مقام تحصیل اصل ایمان و شناختن وظایف دینی نباشد.

o        هجرت کنندگان کسانی هستند که گناهان را ترک می‌کنند و نزدیک آنها نمی‌شوند.

o        حقیقت تعرب عبارت است از ماندن در بیابان جهل و بی‌خبری و دور بودن از معارف الهی و کمالات انسانی و محرومیت از سعادت همیشگی و قانع شدن به زندگی فانی دنیا و دلخوشی به شهوات حیوانی و در مقام تحصیل معرفت و رسیدن به سعادت نبودن، از هیچ گناه و عمل زشتی که سبب عقوبت اخروی است پرهیز نکردن و به هر عمل خیری که موجب ثواب جاودانی است اعتنا نکردن و . . .

o        تعرب بعدالهجره برگشتن به حالت اعرابی است پس از پیدایش تذکر و انتباه.

اقتباس از: گناهان کبیره ج2، صص 39-30

خلاصه، تعرب عبارتست از:

1-    جهالت و نادانی و بی اعتنایی به دیانت، کمالات انسانی و محروم ماندن از سعادت جاودانی و قانع شدن به زندگی فانی.

2-    پرهیز نکردن از گناه و اعمال زشت و بی اعتنایی به اعمال خیر و ثواب.

3-    برگشتن به حالت اعرابی است پس از پیدایش تذکر و انتباه.

4-    هجرت نکردن به سوی امام برای معرفت او و یاد گرفتن وظایف دینی از او و تعرب بعدالهجره عبارت بود از اعراض از امام(ع) پس از شناختنش

و هجرت عبارتست از:

1-    هجرت به سوی ائمه(ع) واحب بود برای دانستن احکام و تدین به دین خدا که اهم آن معرفت امام(ع) است.

2-    طلب علوم و معارف دینی.

3-    و در زمان غیبت هجرتِ [مکانی] کسانی که: از مسائل و احکام دین بی خبرند و در جایی که هسند عالم دین نیست و نیز کسانی که در بلاد کفرند.

4-    ترک گناه و اهتمام به اعمال خیر.