همه‌ی پیروان امام خمینی(ره) اعم از پیروان واقعی و مدعیان، باید بدانند که شخصیت آن حضرت منحصر بود و قابل مقایسه با دیگران بویژه شخصیتهای سیاسی عادی نیست. وجود شریف ایشان مستجمع جمیع علوم و معارف دینی بود. ایشان اهل عمل و نظر بودند. توحید، اخلاص، صبر، بصیرت، درایت و تدبیر، زمانه شناسی و دشمن شناسی، مجاهده و ایثار . . . ایشان مَثَل اعلا بود. خلاصه حضرت ایشان یک مسلمان تمام عیار بودند که به انجام وظیفه و امر به معروف و نهی از منکر قیام نمودند. سرانجام باید گفت: با حضور و ظهور ایشان نطقه‌ی عطفی در تاریخ بشریت بوجود آمد و دوره‌ی جدیدی شروع شد. ایشان معصوم به معنای انبیا و ائمه نبودند ولی قطعاً به مرز عصمت رسیده بودند و اقوال و افعالشان حکیمانه بود. مگر می‌توان بدون عصمت به مراتب بالای کمالات انسانی ـ عرفانی رسید. ایشان رهبر و آموزگار علی الاطلاق انقلاب اسلامی و بنیانگذار و ره‌آموز نظام و حکومت اسلامی ایران بودند، بنا بر این محتاط باشیم و شأن ایشان را بیشتر رعایت کنیم و در مواجهه با سیره و سنت امام(ره) متذکر باشیم که ایشان با دیگران فرق می‌کنند. بی توجهی به این نکات موجب شده در موارد بسیاری در حق ایشان جفا شود. جفا به ایشان جفا به اسلام، انقلاب، نظام اسلامی و تمام مسلمانان است. باید بدانیم که سرنوشت اسلام و مسلمین با شخصیت ایشان گره خورده است. تفسیر غلط و تحریف و نقل قول‌های ناقص از حضرت امام فراوان رخ داده است.

جماعت در قبال ایشان سه دسته‌اند:

۱- موافقین و پیروان واقعی که در عمل و نظر به ایشان تأسی می‌کنند و با اخلاص و بصیرت و مجاهده غریبانه به انجام وظیفه می‌پردازند.

۲- مخالفین باطنی و موافقین ظاهری که صراحتاً نمی‌توانند با ایشان مخالفت کنند ولی به تفسیر غلط، تحریف و در مواردی تخفیف و تخریب لطیف ایشان می‌پردازند.

۳- مخالفین که دشمنان ملت و نطام و اسلام و انقلابند.